بِسم رَبِّ الشُّهدا وَ الصِّدیقین

میلاد سرور و مولای عاشقان مبارک.... عید همگی مبارک.

شما رو نمی دونم ولی من عیدی این میلاد رو گرفتم اونم درست شب میلاد. اونم از یه سید .

شش سال انتظار آخرش هم پایان این انتظار درست شب میلاد امام مظلومان. چقدر این عیدی تو دهنم مزه کرد. یعنی عشق کردم.

از دیشب تا حالا اون شبی که سید پشت تلفن گفت دیدار دو سری بعدمون خونه محمدرضا مهرپاکه تو ذهنم مرور میشه. اونقدر خوشحال بودم که زنگ زدم به فاطمه. اونم دیونه تر از من اونقدر خوشحال شد که بعد از اون ساعت ها رو می شمرد. بعدشم که محدثه فهمید. دل تو دلش نبود که امتحاناتش تموم بشه و برگرده تبریز. بعدشم فریبا فهمید. هر چهارتامون بی تابتر از همدیگه منتظر بودیم که کی می رسه زمانی که بریم خونه محمدرضا؟!! هر کدوم به نحوی با محمدرضا ارتباط داشتیم.

نمی دونم اون سیدی که مسبب این خیر شد این متن رو می خونه یا نه ولی می خوام بهش بگم تو بیست سال زندگیم هیچ کس نتونسته بود اینقدر خوشحالم کنه. می خوام بگم آقا سید دل چهار تا خواهر رو شاد کردی خدا دلشادت کنه.

یک روز از روزی که رفتیم خونه محمدرضا می گذره. اما هنوز تمام لحظه های اون روز تو ذهنمه.

دیروز با فاطمه تو دفتر بودیم که محدثه هم اومد تا با هم بریم خونه محمدرضا. هر سه دل تو دلمون نبود. اونا رو نمی دونم ولی من هم خوشحال بودم هم می ترسیدم. می ترسیدم محمدرضا تحویلم نگیره. می ترسیدم اگه به داداشم برسم نتونم حق خواهری رو ادا کنم. می ترسیدم از...

وقتی رسیدیم سر قرار چندتایی از بچه ها اومده بودن و منتظر که بقیه هم برسن. تا همه جمع بشن از لحظات آشنایم با محمدرضا و ادامه اون آشنایی و نحوه خواهر شدنم باهاش تا شبی که سید پشت تلفن خبر دیدار رو داد تو ذهنم مرور می شد. از طرفی خیلی افسوس می خوردم. آخه تمام این سالها دنبال خونه ای می گشتم که توی مسیرم بود و بارها و بارها از جلوش رد شده بودم. هربار که برا دیدن محمدرضا می رفتم از جلوی خونشون رد می شدم و نمی دونستم. بعد می رفتم به محمدرضا می گفتم داداشی می خوام برم خونتون و بیشتر بشناسمت. می خوام برم دست مادرتو ببوسم.

حالا جلوی در خونه ای بودم که سالها بود انتظارش رو می کشیدم. فاطمه حالی داشت محدثه یه حال دیگه. فریبا هم تو حال خودش بود. منم دست و پام می لرزید. دستام یخ کرده بود. خدا رو شکر که آقایون دیر کرده بودن و تا اونا بیان یه فرصتی بود که بشینم کنار مادر داداشم و کمی آروم بشم.

همین که از در وارد شدم دیدم مادر داداشم نشسته دم در. اول فاطمه رفت تو.بعد فاطمه پشت سرش محدثه آخرم من. اونا زودتر از من زانو زدن جلوی مادر محمدرضام و دستشو بوسیدن. حسودیم شد که نفر آخر بودم. برای همین بغلش کردم و دوبار بوسیدمش. و درست کنارش نشستم.

نمی دونم چی شد که مادرش برگشت گفت محمدرضا هم مثل داداش خودتونه. اونجا بود که دیگه بغضم ترکید. نه می تونستم با مادرش حرف بزنم نه می تونستم ساکت باشم. فقط اینقدر توان داشتم که نگاهش کنم. از وقتی ما رسیدیم  مادرش زیر چادر با تسبیح داشت ذکر می گفت.

تا مراسم شروع شد و مجری اسم محمدرضا رو آورد دیدم که مادرش بغض کرد. خواهرش هم نشست کنار من. و یواش یواش زیر چادر اشک ریخت. نمی دونم این آقا پسر با این مادر و خواهر چیکار کرده بود که تا اسم محمدرضا رو شنیدن شروع کردن به گریه.

از وقتی وارد خونه شده بودم چشمم دنبال عکس محمدرضا می گشت. می خواستم ببینمش که اومده پیشوازمون. اما چیزی ندیدم. از اول مجلس یه پسری داشت از مهمونا پذیرایی می کرد اما اصلا حواسم بهش نبود. وسطهای مجلس بود که چشمم افتاد بهش. وقتی دیدمش تنم لرزید. یه لحظه فکر کردم خود محمدرضاست که نشسته روبروم. اونقدر شبیه محمدرضا بود که حد نداشت. دیگه باورم شده بود که این خونه جاییه که داداشم اونجا بوده.

وقتی نوبت رسید که مادر داداشم حرف بزنه چند کلمه ای نگفته بود که اشکش ریخت و نتونست ادامه بده. منم که بدتر از اون. برگشتم به خواهرش بگم که ادامه صحبت رو بگیرن که دیدم خواهرش اونقدر اشک ریخته که نمی تونه حرف بزنه.

داشتم لحظاتی رو سپری می کردم که سالها منتظرش بودم. مادرش از محمدرضا می گفت. تازه فهمیدم محمدرضام دانشجوی پزشکی بود و یک سال و نیم بعد از اعزام به شهادت رسیده بود. و خیلی چیزای دیگه که وقتی اطلاعاتم کامل شد حتماً می نویسم.

برنامه که تموم شد دل نداشتم که از خونشون برم بیرون. همه که رفتن من موندم و محدثه و فاطمه. مادرش رو بغل کردم و کلی بوسیدم بعد با خواهرش حرف زدم. بعد بابای داداشم رو دیدم. چقدر نورانی بود. کمی تو خونه گشت زدم. وقتی عکسهای محمدرضا رو تو دیوار خونه دیدم یه حالی شد.

چاره ای نبود باید می رفتم لحظه لحظه خداحافظی بود. از خونه که اومدم بیرون یه چیزی منو کشوند کنار مزار محمدرضا. نمی دونم اون راه رو چطور طی کردم. تو راه فقط با خدا نجوا می کردم. خدایا! دل اون سیدی رو که دل ما رو شاد کرد شاد کن. خدایا! چشم سید رو به دیدن جمال مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف) منور کن. خدایا! شهادت رو قسمت سید کن. خدایا! نظر رحمتت رو ازش نگیر. خدایا!.....

وقتی رسیدم چون وسط هفته بود جز یکی دو نفر کسی اونجا نبود. خوش حال بودم. رفتم سر مزارش و ....بغض چند ساله ام وا شد. دیگه تو حال خودم نبودم. احساس می کردم محمدرضا دیگه واقعاً مال خودمه. داداش خودمه. خاطرات اون روز که برای گله و شکایت اومده بودم از جلوی چشمام رد می شد. چقدر این داداش من مهربونه!!! هیچ کسی رو دست خالی برنمی گردونه. هیچ کس رو. حتی روسیاهی مثل من رو.

آقا سید تا آخر عمر من رو مدیون خودت کردی. فقط از خدا می خوام هیچ وقت این لطفت رو فراموش نکنم. کاش از دست من هم کاری بر می اومد و برات انجام می دادم. اما جز دعا کاری ازم برنمیاد. خدا خیرت بده سید.

بالاخره محمدرضام رو از نزدیک دیدم. حسش کردم و...

خدایا! شکرت. خدایا! همه رو حاجت روا کن. آمین.